Medicijnen weer iets omlaag.
Vorige week woensdag was ik weer bij mijn arts in het LUMC. De daling van het eiwitverlies gaat gestaag door. Vorige week liet mijn arts mij nog zien dat die daling nog steeds doorzet! De lijn in de grafiek gaat wel iets minder stijl naar beneden, maar het blijft wel dalen.
Doordat het nu zo goed gaat en het eiwitverlies steeds minder wordt, slik ik nu sinds vorige week minder medicijnen. De prednisolon was 15 mg per dag en dat is nu 12 mg per dag geworden. De neoral was 2 maal 100 mg per dag en dat is nu 2 maal 75 mg per dag geworden. Daar ben ik heel blij mee. Dat scheelt weer wat pillen per dag!
Ook gaat het goed met mijn nieuwe opleiding. Het is voor mij wel vol te houden tot nu toe.
Vorige week woensdag was ik wel eerder naar huis gegaan. Dat kwam vooral omdat ik die dag om 9 uur in het ziekenhuis moest zijn. Ik ben altijd gespannen als ik naar het zoekenhuis moet. Ook al gaat er niets, of bijna niets gebeuren. En die zenuwen zijn er ook nog steeds na honderden ziekenhuis bezoeken. Vaak ben ik dan op die dag meer moe dan andere dagen. Ik weet uit het verleden dat ziekenhuis bezoeken soms een hele andere wending krijgen dan je verwacht. Voordat je er bent schat je in wat er zal gebeuren, en soms maak je mee dat je bijvoorbeeld ineens zonder dat je dat had verwacht meer medicijnen moet slikken. Of dat we gaan praten over een behandeling met Rituxiemab terwijl je dat van te voren niet had verwacht. Dan word ik wel zenuwachtig tijdens zo'n bezoek. Ik wil hiermee zeggen dat ik misschien toch altijd wel extra zenuwachtig ben omdat ik nooit helemaal met zekerheid kan zeggen welke wending een bezoek zal aannemen.
Voor het bloedprikken is die zenuwen wel heel minimaal geworden. Ook dat heb ik al honderden keren gedaan, maar hiervan kan ik van te voren met behoorlijk veel zekerheid zeggen wat er gaat gebeuren en hoe het zal verlopen. Dat zijn gewoon gezonde zenuwen die iedereen voor bloedprikken zou hebben.
Doordat het nu zo goed gaat en het eiwitverlies steeds minder wordt, slik ik nu sinds vorige week minder medicijnen. De prednisolon was 15 mg per dag en dat is nu 12 mg per dag geworden. De neoral was 2 maal 100 mg per dag en dat is nu 2 maal 75 mg per dag geworden. Daar ben ik heel blij mee. Dat scheelt weer wat pillen per dag!
Ook gaat het goed met mijn nieuwe opleiding. Het is voor mij wel vol te houden tot nu toe.
Vorige week woensdag was ik wel eerder naar huis gegaan. Dat kwam vooral omdat ik die dag om 9 uur in het ziekenhuis moest zijn. Ik ben altijd gespannen als ik naar het zoekenhuis moet. Ook al gaat er niets, of bijna niets gebeuren. En die zenuwen zijn er ook nog steeds na honderden ziekenhuis bezoeken. Vaak ben ik dan op die dag meer moe dan andere dagen. Ik weet uit het verleden dat ziekenhuis bezoeken soms een hele andere wending krijgen dan je verwacht. Voordat je er bent schat je in wat er zal gebeuren, en soms maak je mee dat je bijvoorbeeld ineens zonder dat je dat had verwacht meer medicijnen moet slikken. Of dat we gaan praten over een behandeling met Rituxiemab terwijl je dat van te voren niet had verwacht. Dan word ik wel zenuwachtig tijdens zo'n bezoek. Ik wil hiermee zeggen dat ik misschien toch altijd wel extra zenuwachtig ben omdat ik nooit helemaal met zekerheid kan zeggen welke wending een bezoek zal aannemen.
Voor het bloedprikken is die zenuwen wel heel minimaal geworden. Ook dat heb ik al honderden keren gedaan, maar hiervan kan ik van te voren met behoorlijk veel zekerheid zeggen wat er gaat gebeuren en hoe het zal verlopen. Dat zijn gewoon gezonde zenuwen die iedereen voor bloedprikken zou hebben.
Reacties
Een reactie posten