Een middel om kracht te ervaren, dat moet en komt terug.

Mijn conditie is op dit moment niet zo goed. Ik werk er al jaren aan. Op verschillende manieren. Enige tijd geleden werd door een fysiotherapeut vastgesteld dat als ik mijn conditie op peil wil krijgen, dat ik daar enige tijd hard aan zou moeten werken. Dat moet dan een tijd, bijvoorbeeld een jaar prioriteit krijgen. Op dit moment studeer ik wat minder. Ik doe het 2e studiejaar nog een keer. Dat geeft extra ruimte die ik graag onder andere wil besteden aan het opbouwen van mijn conditie. Hoe ik dat precies ga doen weet ik nog niet.
Sinds een halfjaar jongleer ik heel fanatiek. Het verliezen van mijn sport atletiek door mijn ziekte heeft er bij mij flink ingehakt. Ik mis het. Sprinten was mijn specialisatie. Het is niet zo dat ik daar de beste in wilde worden, maar als ik aan het sprinten was voelde ik mij sterk. Sterker dan in welke andere situatie dan ook. Geen persoon van gelijke leeftijd kon mij in die tijd de baas met sprinten. Dat geeft een mens zelfvertrouwen, kracht, een fijn gevoel. Je weet op dat moment dat je iets hebt waar je krachtig in kan zijn. Dat ben ik kwijt. Soms denk ik dat andere mensen dit niet serieus nemen of afdoen als iets dat niets voorstelt. Maar ik weet wel beter. Ik heb geleerd hoe belangrijk sport in het verleden voor mij is geweest. Ik ben nog steeds dezelfde persoon als voor mijn ziekte. Sport is dus nog steeds heel belangrijk voor me. Dat ben ik de afgelopen twee jaar gaan inzien. Met deze gedachte ga ik verder. Jongleren doe ik als sport al vanaf mijn veertiende. Sprinten en atletiek voelde voor mij altijd belangrijker en prettiger dan jongleren. Maar nu vervangt het jongleren het sprinten van vroeger voor mij. Ik ben er iedere dag mee bezig en ik probeer nu de kracht die ik vroeger met het sprinten voelde, nieuw leven in te blazen met het jongleren. Niet om de beste te worden, maar gewoon om een manier te hebben waarop ik mij krachtig kan voelen. En wellicht als bijkomend effect ook om er heel erg goed in te worden. Niet iedereen kent mijn sportkracht. Ik ken die kracht nog als de dag van gisteren en voel en zie het langzaam terugkomen, zeg ik met een knipoog. En daarnaast mag je me altijd uitdagen voor een stukje sprinten en dan vrezen dat je me nog altijd niet voor kunt blijven. Ik zal het hoofdstuk sprinten nooit helemaal afsluiten, dat is met mij als persoon versmolten. 

Sinds kort ben ik gaan twitteren. Ik gebruik mijn twitter account voor van alles, gewoon wat mij bezighoudt en om talloze interessante personen te volgen. Maar in het bijzonder als middel om het verhaal van het sprinten en jongleren te vertellen en waarmee ik mezelf motiveer. Ik twitter als het ware mijn sportverhaal en de komende jaren gaan we zien hoe zich dat verder ontwikkeld. Ik moet sport op wat voor manier dan ook weer een belangrijke plek in mijn leven gaan geven.