Mijn ervaring met urineonderzoek
Wat is urineonderzoek?
Urineonderzoek komt vaak voor en maakt iedereen wel eens mee. Het kan om tal van redenen worden uitgevoerd. Het woord zegt het eigenlijk al; er wordt onderzoek gedaan door metingen te verrichten in de urine.
Urineonderzoek bij het nefrotisch syndroom
Bij het nefrotisch syndroom is urineonderzoek een van de belangrijkste onderdelen van de ziekte en krijgt iedereen die het nefrotisch syndroom heeft er veelvuldig mee te maken. Een nefrotisch syndroom betekent immers dat de nierfilters eiwitten doorlaten die vervolgens in de urine terechtkomen. Urineonderzoek kan bij het nefrotisch syndroom vanuit mijn ervaring gezien op drie verschillende manieren voorkomen. Je kunt thuis een grove meting doen om te bepalen of er eiwit in de urine zit. Dat gebeurt met speciale sticks. Daarnaast kan er bij de huisarts of in het ziekenhuis urineonderzoek plaatsvinden. Daarvoor kun je een urineportie of 24-uurs urine inleveren om precies te kunnen bepalen hoeveel eiwit er in de urine zit. Bij de portie urine wordt bepaald hoeveel eiwit er in een keer verloren gaat. Bij een 24-uurs onderzoek wordt bepaald hoeveel eiwit verloren gaat in 24 uur. De onderzoeken in het ziekenhuis zijn veel betrouwbaarder dan het urineonderzoek met de sticks die je thuis zelf kunt uitvoeren.
Mijn ervaringen met urineonderzoek
Ik heb talloze keren te maken gehad met urineonderzoeken om steeds opnieuw de hoeveelheid eiwit in de urine te kunnen bepalen. Wellicht zijn er naast eiwit-metingen nog andere urineonderzoeken bij het nefrotisch syndroom mogelijk, maar ik beperk mij in dit artikel tot urineonderzoeken die gaan over eiwitverlies.Ik ben er open over. Dit is voor sommigen misschien een voorbeeld van een onderwerp dat met schaamte gepaard gaat. Door er open over te schrijven kunnen ervaringen met elkaar worden gedeeld.
Thuis eigen urineonderzoek doen
Thuis kan ik zelf een grove meting doen om te bepalen of er (teveel) eiwit in mijn urine zit. Dat kan met speciale sticks. Met deze sticks kunnen overigens veel meer soorten metingen worden verricht. Met de sticks die ik momenteel gebruik kan eiwit en suiker worden gemeten. Wanneer ik een meting doe, vul ik een plastic bekertje met urine en steek vervolgens een urinestick korte tijd in het bekertje. Je hoeft de stick maar hele korte tijd in de urine te houden. Op de strip zitten kleine vierkante gekleurde vakjes die verkleuren zodra urine de vakjes raakt. Vervolgens houd je de stick tegen het buisje waaruit je de stick hebt gehaald. Op het buisje staan kleuren die aangeven hoeveel eiwit er ongeveer in de urine zit. Of er natuurlijk, bij een goede uitslag weinig tot geen eiwit in de urine zit.
In de jaren dat ik veel eiwit verloor, deed ik elke dag en soms voor bepaalde tijd twee keer per dag een meting. Ik schreef elke dag op wat de uitslag van de meting was.
Onderzoek portie urine
Om te bepalen hoeveel eiwit er in de urine verloren gaat, moet er soms een onderzoek met een urineportie plaatsvinden. Daarbij lever je een klein potje in dat vervolgens wordt getest. Ik heb dit talloze keren gedaan.
Onderzoek 24-uurs urine
Naast een portie urine kun je ook 24-uurs urine sparen. Je verzamelt 24 uur lang alle urine. Ik heb dit vaak moeten doen. Toen ik het in de jaren 2010 tot 2013 deed bij het Universitair medisch centrum Groningen en ziekenhuis Hoogeveen, moest ik alle urine verzamelt in een container inleveren. Sinds enkele jaren ga ik naar het Leids Universitair Medisch Centrum en daar moet ik tegenwoordig zelf een klein potje vullen uit de container en die vervolgens inleveren. Een stuk prettiger vind ik zelf. Je hoeft niet meer met zo'n hele container vol naar het ziekenhuis.
Urineonderzoek tijdens ziekenhuisopname
Tijdens ziekenhuis opnames die ik heb gehad, werden urineonderzoeken ook veelvuldig gedaan. Dagelijks en soms meerdere keren per dag. Op de eerste dag dat ik in een ziekenhuis werd opgenomen, schaamde ik mij ervoor om alle rituelen uit te voeren. Thuis heb je privacy genoeg maar in een ziekenhuis lig je toch met andere mensen op een kamer. Uiteraard is daar ook aan de privacy gedacht door gordijnen die je rondom je bed kunt dichttrekken en een badkamer en andere ruimtes waar je je kunt terugtrekken. Ondanks dat zit je toch op elkaars lip terwijl je in een ziekenhuis regelmatig dingen moet doen waar je juist privacy wilt. Daarnaast lopen dingen niet altijd even soepel omdat je niet voor niets opgenomen bent. Denk bijvoorbeeld aan een infuus dat altijd in de weg zit. Schaamte verdween al heel snel als sneeuw voor de zon bij mij. Een verpleegafdeling van een ziekenhuis is immers een plek waar dag en nacht van alles om je heen gebeurt.
Urineonderzoek komt vaak voor en maakt iedereen wel eens mee. Het kan om tal van redenen worden uitgevoerd. Het woord zegt het eigenlijk al; er wordt onderzoek gedaan door metingen te verrichten in de urine.
Urineonderzoek bij het nefrotisch syndroom
Bij het nefrotisch syndroom is urineonderzoek een van de belangrijkste onderdelen van de ziekte en krijgt iedereen die het nefrotisch syndroom heeft er veelvuldig mee te maken. Een nefrotisch syndroom betekent immers dat de nierfilters eiwitten doorlaten die vervolgens in de urine terechtkomen. Urineonderzoek kan bij het nefrotisch syndroom vanuit mijn ervaring gezien op drie verschillende manieren voorkomen. Je kunt thuis een grove meting doen om te bepalen of er eiwit in de urine zit. Dat gebeurt met speciale sticks. Daarnaast kan er bij de huisarts of in het ziekenhuis urineonderzoek plaatsvinden. Daarvoor kun je een urineportie of 24-uurs urine inleveren om precies te kunnen bepalen hoeveel eiwit er in de urine zit. Bij de portie urine wordt bepaald hoeveel eiwit er in een keer verloren gaat. Bij een 24-uurs onderzoek wordt bepaald hoeveel eiwit verloren gaat in 24 uur. De onderzoeken in het ziekenhuis zijn veel betrouwbaarder dan het urineonderzoek met de sticks die je thuis zelf kunt uitvoeren.
Mijn ervaringen met urineonderzoek
Ik heb talloze keren te maken gehad met urineonderzoeken om steeds opnieuw de hoeveelheid eiwit in de urine te kunnen bepalen. Wellicht zijn er naast eiwit-metingen nog andere urineonderzoeken bij het nefrotisch syndroom mogelijk, maar ik beperk mij in dit artikel tot urineonderzoeken die gaan over eiwitverlies.Ik ben er open over. Dit is voor sommigen misschien een voorbeeld van een onderwerp dat met schaamte gepaard gaat. Door er open over te schrijven kunnen ervaringen met elkaar worden gedeeld.
 |
| Benodigdheden |
Thuis kan ik zelf een grove meting doen om te bepalen of er (teveel) eiwit in mijn urine zit. Dat kan met speciale sticks. Met deze sticks kunnen overigens veel meer soorten metingen worden verricht. Met de sticks die ik momenteel gebruik kan eiwit en suiker worden gemeten. Wanneer ik een meting doe, vul ik een plastic bekertje met urine en steek vervolgens een urinestick korte tijd in het bekertje. Je hoeft de stick maar hele korte tijd in de urine te houden. Op de strip zitten kleine vierkante gekleurde vakjes die verkleuren zodra urine de vakjes raakt. Vervolgens houd je de stick tegen het buisje waaruit je de stick hebt gehaald. Op het buisje staan kleuren die aangeven hoeveel eiwit er ongeveer in de urine zit. Of er natuurlijk, bij een goede uitslag weinig tot geen eiwit in de urine zit.
 |
| Zelf eiwit in de urine meten |
Onderzoek portie urine
Om te bepalen hoeveel eiwit er in de urine verloren gaat, moet er soms een onderzoek met een urineportie plaatsvinden. Daarbij lever je een klein potje in dat vervolgens wordt getest. Ik heb dit talloze keren gedaan.
 |
| Portie urine inleveren |
Naast een portie urine kun je ook 24-uurs urine sparen. Je verzamelt 24 uur lang alle urine. Ik heb dit vaak moeten doen. Toen ik het in de jaren 2010 tot 2013 deed bij het Universitair medisch centrum Groningen en ziekenhuis Hoogeveen, moest ik alle urine verzamelt in een container inleveren. Sinds enkele jaren ga ik naar het Leids Universitair Medisch Centrum en daar moet ik tegenwoordig zelf een klein potje vullen uit de container en die vervolgens inleveren. Een stuk prettiger vind ik zelf. Je hoeft niet meer met zo'n hele container vol naar het ziekenhuis.
 |
| 24-uurs urine |
Tijdens ziekenhuis opnames die ik heb gehad, werden urineonderzoeken ook veelvuldig gedaan. Dagelijks en soms meerdere keren per dag. Op de eerste dag dat ik in een ziekenhuis werd opgenomen, schaamde ik mij ervoor om alle rituelen uit te voeren. Thuis heb je privacy genoeg maar in een ziekenhuis lig je toch met andere mensen op een kamer. Uiteraard is daar ook aan de privacy gedacht door gordijnen die je rondom je bed kunt dichttrekken en een badkamer en andere ruimtes waar je je kunt terugtrekken. Ondanks dat zit je toch op elkaars lip terwijl je in een ziekenhuis regelmatig dingen moet doen waar je juist privacy wilt. Daarnaast lopen dingen niet altijd even soepel omdat je niet voor niets opgenomen bent. Denk bijvoorbeeld aan een infuus dat altijd in de weg zit. Schaamte verdween al heel snel als sneeuw voor de zon bij mij. Een verpleegafdeling van een ziekenhuis is immers een plek waar dag en nacht van alles om je heen gebeurt.
Reacties
Een reactie posten