Mijn ervaring met trombose
Wat is trombose?
Trombose is een stolling van het bloed in de aderen. Dat kan in feite overal in het lichaam gebeuren aangezien bloedvaten door het hele lichaam lopen. Bij zo'n stolling ontstaat een bloedpropje waardoor het bloed niet goed meer kan doorstromen. Dit kan ernstige gevolgen hebben. Door de verminderde bloedtoevoer naar weefsels en organen kunnen de betreffende weefsels en organen beschadigd raken.
Trombose bij het nefrotisch syndroom
Trombose is een zeer zeldzame complicatie bij het nefrotisch syndroom. Als ik mij niet vergis uit zich dat dan meestal in de vorm van een sinustrombose. Ik kreeg als complicatie van het nefrotisch syndroom ook een sinustrombose. Bij een sinustrombose verstopt een bloedpropje een ader in de hersenen, maar daar zo meer over vanuit mijn eigen ervaring.
Ik wil benadrukken dat ik geen medische kennis bezit over trombose, alleen vanuit mijn positie als ervaringsdeskundige. Daarom houd ik het stukje informatie over trombose hierboven beperkt en wend ik mij nu tot mijn eigen ervaringen.
Mijn ervaringen met een sinustrombose
In februari 2010 werd ik geconfronteerd met een ernstige complicatie van het nefrotisch syndroom; trombose. Het ging om een sinustrombose, die zich ongemerkt in mijn hoofd had ontwikkelt. Bij een sinustrombose ontstaat een bloedpropje in een ader van de hersenen. Dat gebeurt in de afvoerrichting van het bloed. Bij een herseninfarct ontstaat het propje juist in de aanvoerrichting van het bloed, dat nog ernstigere gevolgen kan hebben. Ook bij een sinustrombose kunnen ernstige gevolgen optreden, zoals het uitvallen van hersenfuncties of het verlamd raken van een lichaamsdeel. Gelukkig en wonder boven wonder heb ik niets overgehouden aan deze zeldzame complicatie. Alleen op de dag van ontdekken van de sinustrombose waren de symptomen best heftig en beangstigend.
Mijn ervaren symptomen
Alles rondom deze complicatie ging razendsnel. Ik werd op een ochtend wakker met enorme hoofdpijn, zo erg dat ik nauwelijks kon bewegen. Ik heb gelezen dat nagenoeg iedereen die door een sinustrombose wordt getroffen, onbeschrijflijke hoofdpijn heeft ervaren. Bij mij was de hoofdpijn toen ik op de bewuste eerste dag wakker werd zo heftig, dat ik nauwelijks kon bewegen, enorm duizelig en misselijk was. Ik kan het nauwelijks onder woorden brengen, het was heel akelig. Enige tijd later, nadat ik met veel moeite wat had gegeten en uit bed was gekomen moest ik overgeven. Dat was een moment waarop mijn ouders en ik dachten, hier zit iets helemaal niet goed. Het ziekenhuis werd gebeld en gezien de genoemde symptomen kregen we van het ziekenhuis het bericht zo snel mogelijk te komen. Desnoods met een ambulance.
Gevoelloze pink
Nadat ik de sinustrombose had gehad, heb ik een halfjaar lang nauwelijks gevoel gehad in mijn linker pink. Als ik over mijn pink wreef, voelde ik dat niet goed. Al die tijd voelde mijn pink een beetje zoals een lichaamsdeel dat 'slaapt', zoals iedereen wel eens ervaren heeft. Ik denk dat dit een gevolg was van de sinustrombose. Ook dit is weer helemaal over gegaan.
Ziekenhuisopname, MRI-scan
Al vrij snel ben ik dus op de eerste dag waarop ik de symptomen had ervaren naar het ziekenhuis gegaan. Ik voelde mij toen ontzettend slecht. Ik werd bij binnenkomst in het ziekenhuis direct opgenomen en er werd ook meteen een infuus aangelegd. Vervolgens heb ik enige tijd moeten wachten voordat er een MRI-scan gemaakt kon worden. Het was druk bij de MRI-scan. Enkele dagen later kon ik terecht voor een MRI-scan, op de dag dat mijn klas van school de feestelijke examenstunt had.
Behandeling met antistollingsmiddelen
Ik kreeg als behandeling antistollingsmiddelen, of 'bloedverdunners' zoals ze in de volksmond worden genoemd. Om de juiste dosis in te stellen werd ik tijdens mijn opname in het ziekenhuis iedere dag in mijn buik geprikt. Omdat ik heel dun was deden deze prikjes behoorlijk veel pijn. Enkele dagen later had ik geleerd om mezelf in mijn buik te prikken. Niet prettig maar het ging steeds makkelijker. Met de prikjes kon ik op een gegeven moment stoppen en deze werden vervangen door pillen, de bloedverdunners. Dat waren hele kleine pilletjes. Een stuk aangenamer dan de prikjes.
Trombose is een stolling van het bloed in de aderen. Dat kan in feite overal in het lichaam gebeuren aangezien bloedvaten door het hele lichaam lopen. Bij zo'n stolling ontstaat een bloedpropje waardoor het bloed niet goed meer kan doorstromen. Dit kan ernstige gevolgen hebben. Door de verminderde bloedtoevoer naar weefsels en organen kunnen de betreffende weefsels en organen beschadigd raken.
Trombose bij het nefrotisch syndroom
Trombose is een zeer zeldzame complicatie bij het nefrotisch syndroom. Als ik mij niet vergis uit zich dat dan meestal in de vorm van een sinustrombose. Ik kreeg als complicatie van het nefrotisch syndroom ook een sinustrombose. Bij een sinustrombose verstopt een bloedpropje een ader in de hersenen, maar daar zo meer over vanuit mijn eigen ervaring.
Ik wil benadrukken dat ik geen medische kennis bezit over trombose, alleen vanuit mijn positie als ervaringsdeskundige. Daarom houd ik het stukje informatie over trombose hierboven beperkt en wend ik mij nu tot mijn eigen ervaringen.
Mijn ervaringen met een sinustrombose
In februari 2010 werd ik geconfronteerd met een ernstige complicatie van het nefrotisch syndroom; trombose. Het ging om een sinustrombose, die zich ongemerkt in mijn hoofd had ontwikkelt. Bij een sinustrombose ontstaat een bloedpropje in een ader van de hersenen. Dat gebeurt in de afvoerrichting van het bloed. Bij een herseninfarct ontstaat het propje juist in de aanvoerrichting van het bloed, dat nog ernstigere gevolgen kan hebben. Ook bij een sinustrombose kunnen ernstige gevolgen optreden, zoals het uitvallen van hersenfuncties of het verlamd raken van een lichaamsdeel. Gelukkig en wonder boven wonder heb ik niets overgehouden aan deze zeldzame complicatie. Alleen op de dag van ontdekken van de sinustrombose waren de symptomen best heftig en beangstigend.
Mijn ervaren symptomen
Alles rondom deze complicatie ging razendsnel. Ik werd op een ochtend wakker met enorme hoofdpijn, zo erg dat ik nauwelijks kon bewegen. Ik heb gelezen dat nagenoeg iedereen die door een sinustrombose wordt getroffen, onbeschrijflijke hoofdpijn heeft ervaren. Bij mij was de hoofdpijn toen ik op de bewuste eerste dag wakker werd zo heftig, dat ik nauwelijks kon bewegen, enorm duizelig en misselijk was. Ik kan het nauwelijks onder woorden brengen, het was heel akelig. Enige tijd later, nadat ik met veel moeite wat had gegeten en uit bed was gekomen moest ik overgeven. Dat was een moment waarop mijn ouders en ik dachten, hier zit iets helemaal niet goed. Het ziekenhuis werd gebeld en gezien de genoemde symptomen kregen we van het ziekenhuis het bericht zo snel mogelijk te komen. Desnoods met een ambulance.
Gevoelloze pink
Nadat ik de sinustrombose had gehad, heb ik een halfjaar lang nauwelijks gevoel gehad in mijn linker pink. Als ik over mijn pink wreef, voelde ik dat niet goed. Al die tijd voelde mijn pink een beetje zoals een lichaamsdeel dat 'slaapt', zoals iedereen wel eens ervaren heeft. Ik denk dat dit een gevolg was van de sinustrombose. Ook dit is weer helemaal over gegaan.
Ziekenhuisopname, MRI-scan
Al vrij snel ben ik dus op de eerste dag waarop ik de symptomen had ervaren naar het ziekenhuis gegaan. Ik voelde mij toen ontzettend slecht. Ik werd bij binnenkomst in het ziekenhuis direct opgenomen en er werd ook meteen een infuus aangelegd. Vervolgens heb ik enige tijd moeten wachten voordat er een MRI-scan gemaakt kon worden. Het was druk bij de MRI-scan. Enkele dagen later kon ik terecht voor een MRI-scan, op de dag dat mijn klas van school de feestelijke examenstunt had.
Behandeling met antistollingsmiddelen
Ik kreeg als behandeling antistollingsmiddelen, of 'bloedverdunners' zoals ze in de volksmond worden genoemd. Om de juiste dosis in te stellen werd ik tijdens mijn opname in het ziekenhuis iedere dag in mijn buik geprikt. Omdat ik heel dun was deden deze prikjes behoorlijk veel pijn. Enkele dagen later had ik geleerd om mezelf in mijn buik te prikken. Niet prettig maar het ging steeds makkelijker. Met de prikjes kon ik op een gegeven moment stoppen en deze werden vervangen door pillen, de bloedverdunners. Dat waren hele kleine pilletjes. Een stuk aangenamer dan de prikjes.
Reacties
Een reactie posten